Nihat ALTUN Gönderdi. Tüm Haberler »

AŞAĞI SAKLICA.Şehir merkezinden kuzeye doğru uzanan üç mevsim çukurlu yer yer yamalanmış asfalt yol Eleşgirt Ovası’nın bitimine kadar dümdüz uzanır.Ovanın bitiminde asfalt yol yerini dar, kırık dökük, taşlı bir yolla bırakır. Bu yol der yatağını takip eder, Geven kümeleri, bodur çalılıkları ile örtülen yarı kel tepelerin, kıraç düzlüklerin içinden kıvrılarak gider ve sekiz kilometre sonra Saklıca’ya varır.Saklıca adından da anlaşıldığı gibi küçük tepelerin ardında gizlenmiştir adeta. Köye çok az bir mesafe kala gösterir kendini köyün ilk evleri. Kürtçe isminin anlamı Tekelerin yatağı( yaylası) Türkçe ismiyle herhangi bir uyum göstermez.Yazı esmer, kışı beyaz bir köy… Kırk haneli ve kırk hanenin içinde tek bir babadan gelen yüzlerce insan. Ortasında küçük bir dere geçer ve bu dere köyü tam ortadan ikiye bölmüştür. Köyün hemen alt tarafında çevresini sarmalayan ağaçların, çalı çırpının içinde kaybolup gider dere. Üzerine büyük, beton köprü yapılıncaya kadar (son yıllara ) bu dere sellerde, taşkınlarda iki tarafında kalan insanları günlerce kavuşturmamaya, sosyal ilişkilere sekte vurmaya yeminli gibi coşkun akar ve üzerindeki tahta köprüyü her seferinde sularına katıp götürürdü uzaklara. Derenin iki tarafında bulunanlar, isteklerini, arzularını haykırarak birbirlerini ulaştırırlardı. Birkaç saatliğine de olsa başkalaşırdı hayat, sınırları dere olan iki ayrı ülke olurdu köy.Etrafını kuşatan dağlar pek yüksek olmasalar da oldukça heybetli görünürler. Mevsimler değiştikçe bu dağların giyim kuşamları da değişir. İlkbaharda yeşil, yazın sarı, sonbaharda gri, kışın beyaz elbiseler giyinirler.İklimi en çok beyazı sever. Beyaz barışın rengi, kardeşliğin, huzurun, sevginin rengi… Beyaz bütün çelişkileri ortadan kaldırır ve her tarafı kendine boyar.Ama gel gör ki bazen dört buçuk bazen de beş ay süren beyazlık köylüleri canından bezdirir. Bir metreyi aşan kar, toprak damların bacalarını aşar, dışa açılan bütün yolları kapatır ve köyü kendi haline terk eder. Tezatlar bununla sınırlı değildir. Köyün Everest’i sayılan TEKE TAŞI iklimin bütün çabasına, şiddetine, beyazlığına direnir durur ve hiçbir zaman vazgeçmez heybetinden, koyu griliğinden.Kovukları, küçük mağaraları zemherinin ayazında bütün börtü böceğin, yabani hayvanların evi olur ve onları bir anne şefkatiyle kucaklar, bağrına basar. Saklıca verimsiz, kıraç topraklara sahiptir. Bu yüzden Saklıcalıların özlemi en çok suyadır, yağmur yüklü bulutlaradır. Yağmurun bol keseden yağdığı yıl buğdaylar, arpalar, çayırlar dizüstüne kadar yükselir ve köylülerin yüzüne masum bir tebessüm kondurmaya yeter de artar. Tam tersi durumlarda ise kuraklık kuru bir ilet gibi her dağa, her taşa ve her noktaya bulaşır, köyün simasında derin bir yara bırakır.Bitkiler vaktinde çok önce olgunlaşır, çürümüş bir yaygı gibi durur tüm tarlalar, çayırlar…Sular azalır, hayvanlar karınlarını doyurmak için dere tepe dolaşır; fakat akşam eve aç bi aç dönerler.Akşamlarının sağır sessizliği kurbağa vıraklamaları, köpek havlamaları ve uzak kurt, çakal ulumaları ile yırtılan Saklıca, civarındaki köylere nazaran daha şanslıdır. Attığınız her adımda yabani elma, armut ağaçları ve tadına doyum olmaz birçok yabani meyve çalılıklarıyla karşılaşırsınız.Tabiatın en tabi yüzünü ve asi duruşunu, azametini, sevecenliğini, hoyratlığını her daim karşınızda görürsünüz.Sizleri hiçbir zenginliğinden mahrum bırakmayan tabiat kapı eşiklerinden başlar.İşte kırk haneli ve kırk hanenin içinde tek bir babadan gelen onlarca çocuk, kadın, erkek…İşte benim köyüm, işte bizim köyümüz, işte hepimizin köklerini toprağında sımsıkı tutan ve bırakmayan Saklıca… 1995’ten itibaren sosyal, ekonomik, siyasi, nedenlerden hızlanan göç dalgası birçoğumuzu(gençleri) koparıp almışsa da oradan sol tarafımızın en güzelidir orası. Çocukluğumuz, aşklarımız, hüzünlerimiz, özlemlerimiz, masal gecelerimiz, bayram günlerimiz hep oradadır. Nasıl unutulur; bir sürü geçmiş, aşk, özlem, hüzün…Orası , her zaman dilimizde canlı duran bir sıla türküsüdür. Lirik

Bu habere ilk yorumu yapmak için »