Akine Köyünün Tarihçesi

Dörtnala gelip uzak Asya'dan

Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan

Bu memleket bizim.

Yaşayıp giderken Orta Asya’da huzurluca, bilmedik yeşilin, ormanın değerini; yaktık, üttük, kül ettik. Yaşanılmaz duruma getirdik çevremizi…

Çocuklar, hayvanlar, kuşlar, börtü–böcek “GÖÇ, GÖÇ…” çığlıklarına başladı. Doğuya, batıya, kuzeye, güneye katar katar, bölük bölük düştük yollara…

Batıya göç eden ecdadımız Hazar Denizi’nin güneyinden Kavimler kapısını geçerek İran Horasanı’na gelince durdular. Baktılar sağa, sola… Yurt ola oymağımıza deyip yıktılar boz löklerin, kara mayaların yükünü. Yaşadılar yüzyıllarca huzurluca… Ta ki Moğol İmparatoru Cengiz Han’ın taş üstünde taş bırakmadığı o büyük yıkıma kadar…

Sağ kalanlar yine düştüler yollara. Suriye ve Lübnan’ın Akdeniz kıyısındaki dağlarını aşıp Akdeniz’in ak köpüklü sularını görünce irkildiler.

Geriye dönüp Lübnan yaylalarına yerleştiler. 1571 Kıbrıs’ın fethinden sonra öncü güç olarak Kıbrıs’a götürüldüler.

Her zorluğa göğüs geren oymak, sıcak hava, sivrisinek ve sıtmadan yıldı. Koştular Kıbrıs’ın doğusuna, batısına, kuzeyine, güneyine; serin yaylalardı aradıkları… Boşa çıktı tüm umutları; tutsak hissettiler kendilerini; dehşete kapıldılar soyumuz tükenecek diye…

Dediler ki büyüklere: Devletim, alışamadık sıcağa, sineğe, hele de sıtmaya… Neslimiz tükenecek, atın bizi Anadolu’ya. Dilekleri kabul görüp açıldılar Akdeniz’den Anadolu’ya doğru.

Anamur – Mamure Kalesi civarından çıktılar karaya. Şükredip Tanrı’ya öptüler toprağı… Geldiler Akcami Köyü’ne, yurt edindiler orayı kendilerine…

O zamanlar Akcami Köyü, hanı, hamamı, çeşmesi, Pazar yerleri, eğlence yerleri olan bir bölgedir. Yazları ise o zamanlar Konya’ya bağlı Barcın Yaylası’na göçerlerdi. (Bu gün hala oraya Akineli Yurdu denir.)

Oymak 1700 yıllarında Akcami’yi bırakıp Dragon Çayı’nın kıyısını, yani Akine’yi yurt tutar. (Antalya, Konya, Mersin) Üç ilin sınırlarının kesiştiği yeri, yani bugünkü Elbalak Yaylası’nı yaylak tutarlar.

Sadece hayvancılıkla geçimini

sağlayan köylüler az da olsa kütük kovan beslerler. Elbalak Yaylalarından akça ballar üretirler.

Toprağa dayalı geçimin yararına inanan köy büyükleri, daha Anamur sulama kanalına başlanmamıştı bile, 1957 yılında 20 km. uzunluğundaki köyün sulama kanalına ilk kazmayı vurdular. Bismillah çekerek 18 yılda su ile toprağı buluşturdular. Ne yardım eli uzandı ne de malzeme verildi.

Sulama suyunun gelişi Akine Köyü tarihinin dönüm noktalarından biridir. Kurbanlar kesilir, tüfekler atılır, oyunlar oynanır kızlı – erkekli başarmanın adına…

Suyun köye gelişiyle;

· Köyden şehre göç durmuş,

· İnsanlar daha iyi beslenir olmuş,

· Besledikleri hayvanlar, eskisi gibi, ölmez olmuş.

Bu başarı Akinelileri kamçılamış; 7 km. uzaktan içme suyunu da 1974’te ev ev dağıtan ilk köyü olmuştur.

Suyun daha temiz ve sağlıklısını getirmek için 20 km. uzaklıktaki Dibek Köprü’sü civarından 2. içme suyunu da köyün hizmetine sunmuşlardır.

Akinelilerin önünde bütün zorluk yenilir. 30 km.lik yayla yolunda kadın – erkek yıllarca çalışarak kavuşulur rahata…

1979 yılı kışındaki sel nedeniyle yıkılan Akine – Ormancık arasındaki köprünün yenisi imece çalışması ile tamamlanırken, özellikle kadınlarımızın çalışması görülmeye değerdi.

Akineli ozan Abdülkadir Bulut’a bu çalışmalar anlatıldığında ayağa kalkarak “Dostlar! Bu ruh köy enstitülerinde aşılanmak istenen ruhun ta kendisidir. Eğer uzay araçları ile Amerika ve Rusya köylüleri Ay’a gidiyormuş deseler, boynumu uzatarak ‘Bunların içinde Akine köylülerinden de vardır.’ diyerek bakarım.” diyordu.

.

Süleyman DENİZ

Temmuz 2010 / Anamur

Bu habere ilk yorumu yapmak için »